Lustrumreis V: De Heeren in Colombia

Zeau,

Het is alweer een aantal maanden geleden, maar de Heeren denken nog steeds maar al te vaak terug naar die meauie lustrumreis. Dus daarom dat wij iedereen graag jaloers maken:

Heenvlucht

Verzamelen om 5 uur op Schiphol om vervolgens een lekker glas piswater (lees: Heineken) in je strot te jagen terwijl het overgrote deel (zonde van de paupertak binnen het dispuut) keurig in jasje dasje gehesen was. Om 9:30 uur steeg ons vliegtuig boven de wolken om vervolgens na 12 uur lang Tetris te spelen en rijdende rechter te kijken weer de grond te raken op 2600 meter hoogte in Bogota. Eenmaal aangekomen wilde Rens alweer naar huisch. Zijn koffer bleek niet op de vlucht te zitten, evenals die van een aantal andere leden. Na een paar uur morren was er uiteindelijk niks aan de hand en kon iedereen met al zijn hebben en houwen samen met Don Juan dos Reisgidsos onderweg naar het eerste verblijf.

Bogota

Hier bleek gelijk dat de mensen in Colombia het snapten. Iedereen kreeg een prima hokje, de heerschappij van penthouse 807 (lees: acht-nul-zeuven) daargelaten. Zij werden getrakteerd op een verblijf waar je U en meneer tegen zegt. Na gedoucht te hebben besloten we bij de lokale slager alle ingewanden van een koe naar binnen te stouwen onder de naam ‘mixed grill’. Lekker man. Eenmaal de kroeg ingedoken bleek de avond in een mineur te eindigen, de vermoeidheid speelde parten en Bogota bleek uiteindelijk niet het Las Vegas van Colombia. Op de tweede dag mochten de Heeren de wegen onveilig maken op mountainbikes onder leiding van another Juan. Toen deze goeie meneer de eerste de beste heuvel uitkoos wist hij gelijk met wat voor nicotine zuigend publiek hij op de fiets zat. Ome Sjon en ons
Renzieman rolden op een gegeven moment zelfs achteruit. Dit heb ik alleen maar uit de wandelgangen, ze lagen te ver achter om dit met het blote oog te
beoordelen. Na die avond als koningen gegeten te hebben bij Andres bleek ook op zondagavond geen reet te beleven in Bogota. Na een lekkere pot toepen bij de plaatselijke shisha-lounge kropen de Heeren onder de klamme lappen.

Tobia – Murillo – Salento

Daar was ie dan, op dag drie. De eerste van vele bustochten met onze Chauf’Special en Don Juan voorop. Na zes uur lang in de pauperlimo te hebben doorgebracht kwamen we aan bij onze eerste Finca. Zwembadje, pingpongtafeltje, pooltafel, hangmaten en de felbegeerde soep met bot en aardappelen (specialiteit, aanradertje) waren allemaal aanwezig! Tijd voor de Heeren om te genieten van een welverdiende vakantie. In de namiddag zijn we gaan raften en abseilen. Allereerst het abseilen. Voor de meesten een koud kunstje, voor GZK’MO lag dit iets ingewikkelder. Hij stuiterde face first naar beneden onder het gejuich van de al gedaalde mannen.

Daarna werden we verplicht om continu kopje onder te gaan tijdens het raften. Het koude biertje dat erna op ons stond te wachten was het minste dat die teringlijers voor ons konden doen. Lekker dagje in de Colombiaanse zon in Tobia. We werden echter de dag erna gelijk weer met onze beide benen op de grond gezet, toen we tot ongekende hoogte stegen en in Murillo strandden. Daar stond de eerste wedstrijd voor de FC op de planning. Dit keer niet in de vorm van laaien, maar in de vorm van het bijna afgezeikt worden door gemiddeld 14-jarige Colombiaanse huppelkutjes. Samen met de twaalf zwerfhonden trokken we richting een heuse arena om apen-lam het volkslied van het heerschap, gebaseerd op de deuntjes van Liedjesman Frank van Es uit zijn wereldhit ‘Aan de oever van de Rotte’, uit volle borst mee te blèren. Oh ja, er werd ook nog gevoetbald. Uiteraard trokken de Heeren deze match over de streep.

Na een klamme nacht in Murillo vervolgden wij onze tour richting de volgende Finca. Deze rit was erg hobbelig, in de letterlijke zin. We bereikten onderweg zelfs 4100
meter heaugte en deden dit met gemiddeld twaalf kilometer per uur. Een
aantal leden waren er klaar mee en er was een overheersende vraag vanuit achter in de bus: “Reeeeeens, kun jij aan Juan vragen hoe lang het nog duurt???” Nou, nog 8 uur… Errug lang dus. Toen we aankwamen in onze nieuwe Finca bleek de coffee tour verschoven naar de volgende dag, reden genoeg voor onze Hannes om zich HAAAAGELEVOL te laten lopen. De rest van de leden vonden dit een uitstekende idee, er werden een aantal weeereldballetjes geslagen bij het poolen en het niveau van de pot kingsen steeg naar ongekende hoogte. De dag erna konden we extra vroeg uit de veren om zowel de coffee tour als de Cocora Valley tour te maken, waar we als een stel feuten door de drek mochten banjeren om zo’n 700 van die idioot grote palmbomen te mogen bewonderen. Gelukkig voor de meesten van jullie had ik ons Krijn gereserveerd om achter in de groep een duet van klaagzang te produceren. Ik ben er nog steeds niet over uit of we geluk of pech hadden met de mist. Het had wel iets, maar een uitzicht of iets dergelijks was ook wel lekker geweest voor 2500 euro. Kut geregeld Kerkhof… meter! ’s Middags bij de coffee tour werd nog maar eens duidelijk hoe verwend de Heeren zijn. De ‘beste koffie ter wereld’ werd even weggezet als een slap bakkie pleur. “Doe mij maar een lekker bakkie Senseo.” Was toch het unanieme uitsluitsel van de kritische leden. Afijn, een vermoeiende dag!

Medellín

Zeau. Nu, nu gaan we écht zuipen! In Medellín kon er na een heerlijk etentje waar het eten veel te snel kwam en veel te lekker was (blijven klagen hè) voor het eerst echt uitgeblonken worden. Dit gebeurde dan ook. Iedere vijf meter konden de leden voorzien worden van alles dat hun op dat moment erg simpele hartje begeerde. Met de nodige alcohol op werd er voor het eerst een echt Latina dansje gewaagd in de kroegen waar Pauwl een half jaar lang aan de weg getimmerd heeft. Dit was kennelijk niet lang genoeg om te weten hoe zijn universiteit eruit had gezien, die herkende deze meneer niet meer. Ontzettende feutneus.

De houthakkers onder ons misten de dag erna wel de meest legendarische tour van de hele vakantie. We werden door Another Juan meegenomen door het leven van Pablo Escobar. We kregen ook zijn graf te zien. Dit hebben de houthakkers niet gemist, die lagen immers in hun eigen graf op dat moment. Nadat we een fotootje geschoten hadden bij zijn oude huisch zat de achteraf toch wat tamme tour er alweer op. Tijd om ons met belangrijkere zaken bezig te houden. Juist, zuipuuhhh! Tegenover ons hotel was er een rooftop beschikbaar en hier konden de leden zich onder het genot van een heerlijk flesje Ron Medellín lekker uitleven. De baas van de bar vond het prima dat we eigen dj speelden en hebben rum-cola gezopen tot dat de laatstgenoemde op was. Toen we een lokaal mixdrankje ook nog soldaat hebben gemaakt was het voedertijd.

De Heeren vervolgden hun tocht richting het centrum. Na een dinertje was het tijd om op stap te gaan. Na een aantal random shotjes bij de Chupitos waar Djarno (hopelijk) voor het eerst lekker heeft lopen pijpen gingen een aantal Heeren op weg naar een club. Dit bleek een reïncarnatie van de serie Narcos, met drugsbaronnen en hun sloeries. Ondertussen bleven een aantal Heeren achter in het centrum en uiteindelijk werd gelijk de taxi teruggenomen door de Heeren die toch een beetje onder de indruk bleken van de Narcos- taferelen.

Op dag 3 in Medellín was er ruimte voor twee activiteiten.
Een groep ging paragliden vanaf een berg hoog in Medellín.
Daar werden de locals even geïntroduceerd aan de hollandsche groenten. Whappa Dave dacht dat hij midden in een gang was beland, maar de zwaarbewapende banderos bleken een stel verdwaalde paintballers. De verstandige groep was door local Pauwl uitgenodigd op een dakterras om de high society van Colombia eens te laten zien hoe je moet zuipen en spenden. Na te zijn afgetrapt met een lekker flesje bubbels vervolgden de Heeren de middag onder het genot van Ciroc wodka. Dit bleek niet deftig genoeg, de Ciroc maakte plaats voor Grey Goose. Toen deze achter de kiezen zat, was het de beurt aan de allervertrouwde Ron Medellín. Daar was een flesje niet genoeg, er kwam weer zo’n rakker onze kant op. Toen we daarna de rekening gepresenteerd kregen ging dit gepaard met een knuffel van de bediening. Die waren toch erg tevreden met de baromzet van een maand die ze aan onze tafel verdiend hebben. Chapeau Heeren, na deze uitstekende prestatie mochten we 16 uur lang in de bus zitten. Hier werden we getrakteerd op een privé-concertje van Hannes: “Ome Sjon, Ome Sjon, Ome Sjoooon!”. Het wordt tijd dat we naar de zon vertrekken!

Taganga – Minca

Deze reis was toch wel het toppunt van de hele vakantie voor onze Mudkip. Tiesje heeft 16 uur lang kunnen toepen, hier had ‘ie al meer dan een week naar uitgekeken! De tocht die eindeloos duurde leverde ons wel genoeg op. Zon, zee, zand (wit en geel), groenten, muziek, Britse gewillige wijven en Gin-Tonic om af te koelen. Waar een aantal Heeren ’s avonds aan het genieten waren van de rust onder de sterren en van het gezelschap van een verdwaalde Duitser die daar zijn liefde van zijn leven gevonden had, zat een andere groep leden twintig meter verderop op het terras.

Omdat we nog niet genoeg gereisd hadden en natuurlijk al heel lang (lees: één dag) aan het strand hadden gelegen vervolgden we onze reis. In kleine toektoeks mochten we anderhalf uur lang doodgaan in de jungle, op weg naar misschien wel het meest indrukwekkende uitzicht van Colombia: Minca. Dit was ons eerste (en gelukkig enige) hostel waar we zouden overnachten. Omringd door hippies en paupers waarvan je je kon afvragen van welke uitkering zij het betaalden genoot het Heerschap van een prachtig uitzicht. Hier kon bier gezopen worden van de rekening, dat was wel even winnen voor Stan, die ondervond geen consequenties voor het feit dat zijn geld wederom in de bus lag… Toen de zon onderging en de avond viel bleken deze hippies niet in staat om een gesprek te voeren en vielen de Heeren toch een beetje buiten de boot op dit ‘kleine feestje’ dat werd gegeven daar. Snel naar bed en vergeten die avond, rare kwasten. De dag erna die ****** toektoeks weer in en door naar het beleaufde land: Cartagena.

Cartagena

Eenmaal gearriveerd op onze laatste locatie was het verkennen geblazen. Het strand vinden was in deze kustplaats nog een hels karwei. Overal waar de zee tegenaan kletterden lagen stenen en was het niet toegestaan om je dikke lijf nat te maken. Na een uurtje lopen kwamen we toch uit bij een strandje dat niet bijzonder mooi was en niet kon opwegen tegen onze verwachtingen. Hier lieten een aantal Heeren zich verwennen door de Big Mama’s die daar rondliepen. Voor een paar centen hebben de fluwelen chocoladehandjes de gestreste lijven weer wat rust gegeven. Met dit gegeven als hoogtepunt keerden we terug naar ons hotel. Dit moest ’s avonds dan maar goedgemaakt worden door het bruisende centrum van Cartagena. Eenmaal op pad bleek de keuze uit restaurants oneindig. Nadat er een prima bodem gelegd was gingen we het centrum verkennen. Een pleintje vol met kleintjes trok de aandacht van de Heeren. Daar werd op het dakterras een biertje gedaan.

Op dag twee volgde opnieuw een tweesplitsing. Het deel dat hun geld niet wilde uitgeven aan een ditmaal echt wit strand bleef achter bij het zwembad van de buren. Anderen namen de taxi en werden na gefouilleerd te zijn door het leger ‘aangehouden’ door een grote groep broertjes van Dave. Als de taxichauf op de rem was gaan staan hadden we alles kunnen inleveren, maar gelukkige was onze chauf in kwestie doorgewinterd en bracht hij ons heelhuidsch op het fraaiste strand van Cartagena. Hier zijn we flink geroosterd en kwamen we roder dan je pik na een ongesteld potje neuken terug op het hotel.

Klaar voor de laatste avond van de vakantie trok het Heerschap richting centrum. Hier werd voor de laatste maal gezamenlijk gehapt op een pittoresk pleintje in het hartje van Cartagena. Nadat we meermaals ongevraagd werden getrakteerd op livemuziek van straatmuzikanten die nog toondover zijn dan Dennis en Machiel, besloten we zelf dinerend Cartagena te trakteren op een stukje zang van een hoger niveau. Het ledenlied werd ingezet en een erg schraal applaus was het gevolg. Dit deerde ons niet, wij weten immers beter. Er zou ook nog gezopen worden met elkaar alvorens we weer het bed op moesten zoeken om de dag erna terug te vliegen naar ons kikkerlandje.! Er is op de laatste dag ook nog even een masterclassje Reggaeton gegeven door ons Sjaan en Pauwl. Gezellig mannen. Voldaan zijn alle Heeren daarna voor het laatst onder de klamme lappen gekropen en werd de volgende dag hetgeen waar iedereen tegenop keek werkelijkheid: de terugreis.

Terugvlucht

Zeau, dat was hem weer. Vijftien dagen lang verbroedering en genot zit erop. We kunnen terugkijken op de meest indrukwekkende reis uit
onze studententijd (of was vijf jaar geleden toch alles beter?) en kunnen met een gerust hart het vliegtuig in. Na twaalf uurtjes was Amsterdam de aller allerlaatste bestemming. Hier namen de Heeren afscheid van elkaar en is het dan echt voorbij.

‘Vo voor de Heeren van Heerendispuut Excessive!

MGG,

BL & JMO

Foto Colombia